کوچه های غریبه رو              طی می کنم قدم قدم

اطرافیانم فهمیدند                  چند وقت    حواس پرت شدم

نمی تونم ببازمت                وقتی می جنگم با خودم

یه خط و یه فاصله                راحت بودش درس ما

فهمیدنه فاصله                      سخته ولی ای خدا

خش خش زیر پاهام              پاییز منو می شناسه

بادای تند و بارون               پاییز پر از احساسه

چترامو نو می بندیم                کفشامون از گل پره

ساعت سکوت می کنه              کی از کی دل می بره

راضی به رفتنم نکن              خونه رو بم نشون نده

آخرین چشمک و بزن           واسم که حالم بده

چترمو آتیش زدم و               بارون تگرگ شد رو تنم

قول بده عاشق بمونی             فاصله رو خط می زنم   

نباشی عطر خوشبختی                 نمی پیچه تو این خونه

چیه شرمه یا خود خواهی               که احساس تو پنهونه

داره بغضم میشه هق هق               چشام محکوم به بارونه

نگو تکراریه خوبم                       آخه مشق شبم اینه

دوست دارم دوست دارم                واسم این جمله تسکینه

یه جوری بم بفهمون که                 تب دستامو کم داری

طلسمم کن با یه لبخند                    اگرچه تلخ و اجباری

نگاهت رو به جاده استو                جای خورشید یه فانوسه

داری می ری خدا حافظ                 خدایا این یه کابوسه

اونی که دست گذاشتی روش       با قلب وصله ای رو پاست

غریبه ی کوچه ها و                 پرسه زنه خیابوناست

نه مهره ی شانسی داره             نه تو فالش لیلی هست

درخت خشکیده ای                که شاخه هاشو باد شکست

 دار و ندارش از زمون             یه دفتر کاهی و زشت

معلوم نیست با تکه ذغال           واسه کی توش شعر می نوشت

هزار تا خورشید بتابته              همون آدم برفیه باز

شناسنامه ای نداره                   هویتش شده یه راز

فاطمه

وعده دادم به دلم                من و تو باز ما می شیم

می ریم به یه جزیره           تنهای تنها می شیم

دور از نگاه مردم              بچگی می کنیم باز

یه جای دنج و آروم              زندگی میشه آغاز

قایق چوبیمونو                  با آبی رنگ می زنیم

اگه یه شاپرک مرد             براش یه قبر می کنیم

لعنت به این جدایی                به وعده  های دروغ

کلاغای بد خبر                  ستاره ی بی فروغ

لعنت به جاده ای که             خونه رو از یادت برد

لعنت به عشق پاکم               چرا توی دلت مرد ؟

فاطمه

آخه تا کی گروگانم                            با یه شلیک خلاصم کن

چه خوبه قاتلم باشه                          نگو که التماسم کن

نقاب مشکیه چهر ه ات                    یا  فریادای  دیوونه

منو از بودنو با تو                        نمی تونه  بترسونه

می دونم یخ زده قلبت                     واسه ات بی  معنیه احساس

نگا کن زخمی و سردم                    تا جون دارم منو بشناس

شاید همزاد هم باشیم                       دوتا شاکی از این دنیا

جهنم جای خوش بختیس                  می تونیم ما بشیم  فردا

اگه دریا رو دوست داری                 بزن قلبمٍُ پر خون کن

بیا از فکر بندازم                          بزن مغزمو داغون کن

کلافت کرده احساسم                        نمی بینی که بیمارم

نمی سوزه دلت واسم                     نمی گی که دوست دارم

آخه تا کی گروگانم                        با یه لبخند خلاصم کن

چه خوبه عاشقم باشی                     بگو که التماسم کن

فاطمه

زخمی که زدی عزیز کاری بوده

من دیگه دل نمی دم به هیچ کسی

دارم تمرین می کنم سنگی بشم

نمی خوام بیای به دادم برسی

مشکی رنگ عشق من نبود

تو منو فروختی به شب سیاه

تو به کردم که بهت زنگ بزنم

می سوزم تو آتیش کدوم گناه

اونقدر نارو زدی از رو هوس

که دیگه بخشیدنت جا نداره

توی قلبم به صلیبت می کشم

گرچه مرگ تو تماشا نداره  

همون جوری که تو خواستی              دیگه با شب نمی جوشم

دیگه از جذر و مد غم                        به دیوار سر نمی کوبم

به هر جا می ری یادم باش                  تو که خوبی منم خوبم

همیشه وقت دل تنگی                         به عکسات خیره می مونم

واسه پا یان هق هق هام                     بلند آواز می خونم

امیدوارم  که بر گردی و                          قلبت مال من باشه

نمی خوام هیچ کس د یگه                     رو دست عشق من پاشه

اگه جایی دلت لرزید                             چشات زیباتر از من د ید 

به یا د عشق پاکم باش                          نذار هر دم بگم ای کاش

به تو وابسته احساسم                          همش روزا رو می شمارم

یه کاری کن که آروم شم                         همه می گند چه بی کارم

از اون وقتی که تو رفتی                             غروب مونده تو این خونه

بیا بر گرد طلوع من                                  نباشی خونه ویرونه

هنوز آغو ش گرم تو                                    به یاد جسم سردم هست

تو از بیراهه  رفتی و                                    همه راه ها شدند بن بست

فاطمه

یه جوری بم بفهمون که
تب دستامو کم داری
طلسمم کن با یه لبخند
اگرچه تلخ و اجباری
 نگاهت روبه جاده است و
جای خورشید یه فانوسه
داری می ری خداحافظ
خدایا این یه کابوسه

 نه اتفاقی نیست موج ترانه هام

وقتی که می ری و بازم تو رو می خوام

تو پشت پا زدی به سرنوشت من

افسوس می خورم رفتی بهشت من

نه اتفاقی نیست ابریه آسمون

از پشت پنجره اشکام می گه بمون

نه اتفاقی نیست ناقوس صدا کنه

روحانی دلم غم رو خدا کنه

چند رز صورتی پرپر کنم برات

وقتی که دفن میشه تابوت خاطرات

گرداب واژه ها دور تا دوره منه

بر گر د ناجیم قلبم نمی زنه

این اتفاقی نیست آینه هم شکست

با من چه ها نکرد این سرنوشت مست

فاطمه

یه سیگار خاموش یه فنجون خالی

یه عکس قدیمی یه عمر بی خیالی

یه نامه که مقصد رو پاکت نداره

یه قلبی که تنهاس و محکوم به داره

من از تو گذشتم به اینجا رسیدم

توی دود سیگار چشاتو می دیدم

چقدر فال قهوه که نیستی تو توشون

چقدر آرزو مرد تو رگهای بی جون

یه آهنگ آروم یا شعرای مریم

نجاتم نمی ده از این غربت غم

فاطمه